سابقه و هدف:

نانوالياف کاربرد وسيعی در مهندسی بافت به عنوان نانو داربست دارد. روش ‌ های مختلفی برای ساخت نانوداربست ‌ ها وجود
دارد که يکی از اين روش ‌ ها، الکتروريسی است. در اين روش نانوالياف بر روی ورقه ‌ های آلومينيومی تشکيل میشود. مشکل اساسی هنگامی است که برای اهداف کاربردی در مهندسی بافت نمی ‌ توان اين نانوالياف را به دليل خاصيت شکنندگی از روی صفحه جمع کننده جدا و استفاده نمود. در مطالعه حاضر تهيه ترکيب نانوالياف کيتوسان/پلی اتيلن اکسيد (CS/PEO) بر روی يک غشای بسيار نازکCS مورد بررسی قرار گرفته است.

مواد و روش  ها:

پژوهش حاضر يک مطالعه تجربی بود. برای اين منظور محلول کامپوزيتی با نسبت ‌ های حجمی- حجمی از CS و PEO به ترتيب با نسبت ‌ های 100 به صفر (کيتوسان خالص)، 90 به 10، 80 به 20 در اسيد استيک 5/0 مولار تهيه شد. تاثير متقابل دو پليمر بر روی يکديگر با طيف ‌ سنجی تبديل فوريه مادون قرمز (FTIR) مورد بررسی قرار گرفت. برای تهيه غشای نازک CS ، ابتدا اين ماده با نسبت 1 % وزنی در آب دو بار تقطير آماده و سپس 5/0 ميلی ليتر اسيد استيک گلاسيال به آن اضافه شد. محلول حاصل در پتری ديش ريخته و به مدت 24 ساعت در دمای اتاق قرارداده شد به طوری که غشا با تبخير حلال تشکيل گرديد. غشا با اتانول تثبيت شده و در آب دوبار تقطير شستشو داده و سپس در دمای اتاق خشک گرديد. محلول پليمر بر روی غشایCS به فاصله cm 15-10 و ميدان الکتريکی kv 20-18 با نرخ تغذيه ml/h 5/0 الکتروريسی شد. قطر و اندازه نانوالياف با ميکروسکوپ الکترونی روبشی (SEM) مورد بررسی قرار گرفت

بحث و نتيجه  گيری:

به نظر می ‌ رسد که ويسکوزيته بالای CS خالص مانع از تشکيل نانوالياف شده، در حالی که نانوالياف يکدست از ترکيب CS/PEO با نسبت ‌ های 80 به 20، 90 به 10 بر روی غشای نازک CSبه دست می ‌ آيد.